بنام خدا

به کي رأي بدم ؟ چکار کنم ؟ کدوم بهتره ؟ من که نمي شناسمشون؟ اصلا مگه انتخاب من مهمه ؟  

و صدها سوال با همين مضمون که هر دوره هم تکرار ميشه؛

بعضي ها تو اين دوران نونشون تو روغنه؛     

بعضي ها کم مونده از اضطراب سکته کنن؛

بعضي ها هم اونقدر بي تفاوتند که آدمو حرصي و کفري مي کنن؛

عده اي از خيلي قبلش برنامه ريزي مي کنن

خيلي ها مي رن تو نخ ائتلاف بستن و از اين حرفها ( اين تو شهراي کوچيک خيلي ملموس تره)

و......

همه اينها برا اينه که مردم کسي رو انتخاب کنن که خلاصه کلام براشون کار کنه، که درد مردم رو بفهمه ، براشون يه وکيل باشه، درد مردم رو بفهمه، دلسوز باشه و ...

مردم خوب مي فهمن ، ديدن که بعضي ها بجاي اينکه براي مردم کار کنن رأي مردم رو پله کردن براي بالا رفتن شايد هم بگيم خود مردم رو پله کردن بهتره، چون رأي مردم در واقع ابراز شخصيت و وجود اونهاست.

آره خيانت بزرگيه!

يکي از بچه هاي اينجا مي گفت: خوب چيکار کنيم ؟ به کي رأي بديم ؟ گفتم برو تحقيق کن و رأي بده ؟ گفت از کجا بشناسمشون ؟ حالا شوراها رو مي گيم از مردم شهر خودمون هستن و ميشه راحت تر تحقيق کرد ولي خبرگان رو چه کنم ؟ اولا که وقت تحقيق ندارم ، ثانيا بعد ازاينهمه که از ضرورت خبرگان گفتي اصلا نمي دونم طرف چي کاره بوده  تا حالا موفق بوده يا نه متخصص هست يا نه کجا بايد اينها رو بفهمم ؟

ديدم حرفاش درسته از کجا بايد شناختشون!

آره من رأي مي دهم ، تو رأي ميدهي ، ما رأي مي دهيم ، ميشه ما شما ايشان رو هم بگيم ،

اما به کي؟